گذرگاه

سلام

خیلی وقت بود که  مطلبی نذاشته بودم حالا بااین که از روز بزرگداشت کوروش بزرگ گذشته دلم می خواد شعری که چند وقت پیش شنیدم را بزارم

 

 

هرگز نخواب کوروش
میهن جوان ندارد
حتی دگر دماوند
آتشفشان ندارد
دارا کجای کاری؟
دزدان سرزمینت
بر بیستون نوشتند: اینجا خدا ندارد
دیو سیاه در بند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیرو کمان ندارد
دریای مازنی ها، بر کام دیگران شد
اما چه سود اینجا
نوشیروان ندارد
کو آن حکیم توسی
شاهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما ، دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کوروش
ای مهر آریایی
بی نام تو وطن نیز
نام و نشان ندارد

نوشته شده در ۱۳٩٠/۸/۱۳ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

 

 

بعد از آن همه خوردن خوابیدن خوش گذراندن حالا ناچاربود مدتی را در خلوت بنشیند و

فکر کند.

روزها و شب ها را در یک فضای تنگ و تاریک به سکوت نشست. تنهایی آزارش می داد.

اما باید تحمل می کرد.

احساس کرد تغییر ی در حال رخ دادن است. اما هنوز نمی دانست ماجرا چیست! شعاع

کم رنگ نوری فضایش راروشن کرد. بازحمت, اول شاخک هایش را و بعد دست و پایش را

بیرون آورد.ناگهان متوجه شد صاحب دوبال زیبا و رنگارنگ شده است.اکنون او میتوانست

 پرواز کند.

با خود گفت:آن همه تحمل سختی به این پرواز و زیبایی می ارزید.

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٦/٦ساعت ۱٠:٤٤ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

 

 من از خواب کدام ستاره می آیم            که چنین به بوی دستان تو آغشته ام؟

دست هایت را دوست می دارم             آنگاه که درترنم سبزخواهشی معصوم

                                                           مرا به خود می خواند

در حضور توشوکت راضی است               و در نگاهت برکت آفتاب

من با تو درنگ میکنم                             که درتو منزلتی یافته ام

تو به گونه ای ناباور                                در وسعت تمام لحظه های من

                                                            تکرار میشوی

با چشمانی به رنگ باران                        و هزاران ستاره در دست

در سزه زار خلوت خویش                        روحت را به من می بخشی

                                                             و در ازدحام گم میشوی

در چشمان کودک باستانی آن سوی آیینه

                         تجربه ای مشکوک

                                 همانند نوری لرزان

                                           کور سو میزند

آه

در تداوم این همه سال

از چند قرن گذشته ایم                             از چند آبادی ؟

نگاه کن

 باز چگونه اجساد پوکیده را

                          زندانی کرده اند

                          برای ارواح مقدسی که خود باهم بودن را

                                                                          نیک می دانند

در من حلول کن      

باد اندام های مرا باخود می برد

در من حلول کن

                  که هرگز باور نکرده ام ابدیت را

                                                             در تقابل دو آیینه

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۱٧ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

rsd37q49m7l2hk70zq4s.jpg

 

 

     

خدایا

     به من توفیق

                                             تلاش درشکست

                                                                                    صبر در نومیدی

              رفتن بی همراه

                                                       کار بی پاداش

                                                                                           فداکاری در سکوت

                        دین بی دنیا

                                                            عظمت بی نام

                                                                                                 خدمت بی نان

                                ایمان بی ریا 

                                                                  خوبی بی نمود

                                                                                                                  عشق بی هوس

                           تنهایی در انبوه جمعیت

                                                        دوست داشتن بدون ان که دوست بدارند

                                                                                           

                                                                                                         روزی کن

                                                                     

    

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۳ساعت ٢:٥٠ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

زندگی از سه جزء تشکیل شده است :

                                          آنچه بوده ، آنچه هست و آنچه خواهد بود                                         

          

 

 

 

  بیائید تا از گذشته برای حال استفاده کنیم

                                                             و

                                            درحال چنان زندگی کنیم که زندگی آینده بهتر باشد

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٤/٢٢ساعت ٤:٢٩ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

زندگی همیشه  یک ماجراست چه با عشق بگذرد وچه با ترس .

               

        ترس زندگی را محدود میکند ..."نه"

      

                    عشق آزادی زندگی است..."بله"...بگو "بله".          

                                                                  

                                                                 " بیا دریا شویم" اثر لئوبوسکالیا

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٤/۱٤ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

.

.

.

آن هنگام که بدون پیکار به بابل در آمدم مردم با خوشحالی به پیشوازم آمدند

    در کاخ پادشاهان بابل بر تخت شاهی نشستم .

به اراده ی مردوک دل های پاک مردم بابل خواهان من شد ند...

    چون من اورا گرامی داشتم.

سپاه بزرگ من بدون آنکه به مردم بابل رنج وصدمه ای وارد شود

    وارد بابل شد .

من از دیدن وضع بابل وجایگاه های مقدسش ناراحت شدم ...

    من برای برقراری صلح کوشیدم. نبو نید با مردم در ماندهی بابل چون

    بردگان رفتار میکرد کاری که اصلا سزاوار نبود.

من برده داری را بر انداختم وبه بدبختی آن ها پایان دادم.

    به فرمان من همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد شدند و کسی آن ها را نیازرد

    وهیچ کس به حق مردم دست درازی نکرد. مردوک از رفتار من خشنود شد.

مردوک به من که ستایشگر او هستم و به کمبوجیه پسرم و به سپاهیان من برکت داد.

    ما همه در صلح و دوستی و به شادی اورا ستودیم .

    به فرمان اوست که همه ی پادشاهان بر تخت شاهی نشسته اند .

.

.

.

فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی که را که بسته بودند دوباره باز کنند

    واحترام ایزدان را به جای آورند تمام مردمانی که آواره شده بودند به جای خود باز گرداندم.

    و خانه های ویران آنها را دوباره ساختم .

ونیز پیکر ایزدان سومر واکد را که نبو نید بر خلاف نظر مردوک به بابل آورده بود

    باخرسندی وبرای رضایت مردوک به نیایشگاه های مردم بازگرداندم.

امیدوارم که همه ی دل ها شاد شوند امیدوارم که همه ی ایزدان که جایگاه های آنها را احترام کردم

    هر روز در پیشگاه خدای بزرگ زندگانی دراز را برایم آرزو کنند

    و آرزوی برکت برای من داشته باشند.

    و مراتب احترام کورش شاه و پسرش کمبوجیه را به مردوک اعلام کنند .

بدون شک مردم بابل بااین اقدامات شاه را گرامی داشتند

    من برای همه ی جامعه ای پر از آرامش آماده کردم

    و دوستی ومهر را به تمام مردم هدیه دادم

...                                                                           

                                                                    بخشی از منشور حقوق بشر کوروش کبیر        

 

خدایا..

خدایا بهمون کمک کن تا بتونیم ارزش برخی از آدم ها را بدونیم

خدایا کمکمون کن تاقدرت...

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/۳/٢۸ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

  من بودم

  من هستم.

  وتا آخر زمان خواهم بود.

  زیرا وجود مرا پایانی نیست.

  من راه خود را از میان فضا های بیکران گشوده در دنیای خیال پر        

  کشیده ودر آن بالا به حلقه نور نزدیک شده ام.

  با وجود این بنگرید چگونه اسیر ماده ام.

  من برای همیشه بر این سواحل گام خواهم زد

  در میان ماسه و کف.

  مد بلند دریا رد پای مرا خواهد زدود

  وباد کف را خواهد سترد.

  اما دریا و ساحل برای همیشه

  باقی خواهد ماند.

                   جبران خلیل جبران                                         

نوشته شده در ۱۳٩٠/۳/۱٧ساعت ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

Design By : Night Melody