گذرگاه

بر دیوار کلیسای کوچکی در کوه های پیرنه نوشته شده است:

 

پروردگارا باشد این شمعی که برافروخته ام نور بپراکند

و آنگاه که در سختی ها تصمیم میگیرم روشن ام کند.

باشد که آتش برافروزد

تا بتوانی نخوت غرور و ناپاکی ام را بسوزانی .

باشد که شعله برافرازد

تا بتوانی قلبم را گرم سازی وعشق ورزیدن را به من بیاموزی.

نمی توانم دیر زمانی در کلیسای تو بمانم اما با گذاردن این شمع

بخشی از من در این جا می ماند. بگذار نیایش ام را به کردار های

امروزم تعمیم دهم

                  آمین.     

                                                                      مکتوب"پائولوکوئلیو "               

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/٢۸ساعت ۸:٠٦ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

دردهای من

جامه نیستند

تا زتن در آورم

چا مه وچکمه نیستند

تابه رشته ی سخن در آورم

نعره نیستند

درد های من نگفتنی

درد های من نهفتنی است

درد های من

گرچه مثل درد های مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نا م هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد میکند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده سرودنم

درد میکند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

درد های پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت درد هاست

درد های آشنا

درد های بومی غریب

درد های خانگی

درد های کهنه ولجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است خون درد را با گلم سرشته است

پس چگونه سر نوشت ناگریز خویش رارها کنم؟

درد

رنگ بوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ وبوی غنچه را ز برگ های تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا

دست درد میزند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

ازچه حرف میزنم؟

درد حرف نیست

درد نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٩ساعت ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

درشب تردید من برگ نگاه

می روی باموج خاموشی کجا

 

ریشهام ازهوشیاری خورده آب

من کجا خاک فراموشی کجا

 

دور بود از سبزه زار رنگ ها

زورق بستر فراز موج خواب

پرتویی آیینه را لبریز کرد :

طرح من آلوده شد با آفتاب

 

اندهی خم شد فراز شط نور :

چشم من در آب میبیند مرا

سایه یتر سی به ره لغزید ورفت

جویباری خواب می بیند مرا

 

در نسیم لغزشی رفتم به راه

راه نقش پای من از یاد برد

سرگذشت من به لب ها ره نیافت:

ریگ بادآورده ای را باد برد.

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٤ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

یک بار  دستم را از مه پر کر دم                                                                        

سپس دستم را باز کردم بیا و ببین مه به کرمی بدل شده                                   

دستم را بستم ودوباره گشودم بنگر پرندهای در میان دستم بود                               

باز دستم را بستم وگشودم در میان گودی دستم انسانی ایستاده بود              

        سیمایی غمگین داشت و به بالا  می نگریست                                            

بازهم  دستم را بستم وقتی آن را گشودم چیزی جز مه ندیدم                                     

       اما ترانه ای شنیدم در نهایت زیبایی            

                                                                        جبران خلیل  جبران                

 

 راستی     

اگر این سبک مطلب ها خوب هستند بگیید تا بیشتر بذارم                                                            

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٢ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

 

بجوشید بجوشید که ما بحر شعاریم

به جز عشق به جز عشق دگر کار نداریم

 

در این خاک در این خاکدر این مزرعه ی پاک

به جز مهر به جز عشق دگر تخم نکاریم

 

چه مستیم! چه مستیم! از آ ن شاه که هستیم

بیایید بیایید که تا دست برآریم

 

چه دانیم چه دانیم که ما دوش چه خوردی

که امروز همه روز خمیریم و خماریم

 

مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت

که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم

 

شما مست نگشتید وز آن باده نخوردید

چه دانید چه دانید که مادر چه شکاریم؟

 

نیفتیم بر این خاک ستان ما نه حصیریم

برآییم براین چرخ که ما مرد    حصاریم

                                                                                                          

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٢ساعت ٤:۳٠ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

Design By : Night Melody