گذرگاه

 

 من از خواب کدام ستاره می آیم            که چنین به بوی دستان تو آغشته ام؟

دست هایت را دوست می دارم             آنگاه که درترنم سبزخواهشی معصوم

                                                           مرا به خود می خواند

در حضور توشوکت راضی است               و در نگاهت برکت آفتاب

من با تو درنگ میکنم                             که درتو منزلتی یافته ام

تو به گونه ای ناباور                                در وسعت تمام لحظه های من

                                                            تکرار میشوی

با چشمانی به رنگ باران                        و هزاران ستاره در دست

در سزه زار خلوت خویش                        روحت را به من می بخشی

                                                             و در ازدحام گم میشوی

در چشمان کودک باستانی آن سوی آیینه

                         تجربه ای مشکوک

                                 همانند نوری لرزان

                                           کور سو میزند

آه

در تداوم این همه سال

از چند قرن گذشته ایم                             از چند آبادی ؟

نگاه کن

 باز چگونه اجساد پوکیده را

                          زندانی کرده اند

                          برای ارواح مقدسی که خود باهم بودن را

                                                                          نیک می دانند

در من حلول کن      

باد اندام های مرا باخود می برد

در من حلول کن

                  که هرگز باور نکرده ام ابدیت را

                                                             در تقابل دو آیینه

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۱٧ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

rsd37q49m7l2hk70zq4s.jpg

 

 

     

خدایا

     به من توفیق

                                             تلاش درشکست

                                                                                    صبر در نومیدی

              رفتن بی همراه

                                                       کار بی پاداش

                                                                                           فداکاری در سکوت

                        دین بی دنیا

                                                            عظمت بی نام

                                                                                                 خدمت بی نان

                                ایمان بی ریا 

                                                                  خوبی بی نمود

                                                                                                                  عشق بی هوس

                           تنهایی در انبوه جمعیت

                                                        دوست داشتن بدون ان که دوست بدارند

                                                                                           

                                                                                                         روزی کن

                                                                     

    

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۳ساعت ٢:٥٠ ‎ب.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

Design By : Night Melody