گذرگاه

 

 من از خواب کدام ستاره می آیم            که چنین به بوی دستان تو آغشته ام؟

دست هایت را دوست می دارم             آنگاه که درترنم سبزخواهشی معصوم

                                                           مرا به خود می خواند

در حضور توشوکت راضی است               و در نگاهت برکت آفتاب

من با تو درنگ میکنم                             که درتو منزلتی یافته ام

تو به گونه ای ناباور                                در وسعت تمام لحظه های من

                                                            تکرار میشوی

با چشمانی به رنگ باران                        و هزاران ستاره در دست

در سزه زار خلوت خویش                        روحت را به من می بخشی

                                                             و در ازدحام گم میشوی

در چشمان کودک باستانی آن سوی آیینه

                         تجربه ای مشکوک

                                 همانند نوری لرزان

                                           کور سو میزند

آه

در تداوم این همه سال

از چند قرن گذشته ایم                             از چند آبادی ؟

نگاه کن

 باز چگونه اجساد پوکیده را

                          زندانی کرده اند

                          برای ارواح مقدسی که خود باهم بودن را

                                                                          نیک می دانند

در من حلول کن      

باد اندام های مرا باخود می برد

در من حلول کن

                  که هرگز باور نکرده ام ابدیت را

                                                             در تقابل دو آیینه

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۱٧ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ توسط آناهیتا ایمانی نظرات () |

Design By : Night Melody