جاودانگی

یک بار  دستم را از مه پر کر دم                                                                        

سپس دستم را باز کردم بیا و ببین مه به کرمی بدل شده                                   

دستم را بستم ودوباره گشودم بنگر پرندهای در میان دستم بود                               

باز دستم را بستم وگشودم در میان گودی دستم انسانی ایستاده بود              

        سیمایی غمگین داشت و به بالا  می نگریست                                            

بازهم  دستم را بستم وقتی آن را گشودم چیزی جز مه ندیدم                                     

       اما ترانه ای شنیدم درنهایت زیبایی            

                                                                        جبران خلیل  جبران                

 

 راستی     

اگر این سبک مطلب ها خوب هستند بگیید تا بیشتر بذارم                                                            

/ 2 نظر / 10 بازدید
ه.ن

سلام.ممنون که بهم سرزدی وبلاگ شاعرانه ای داری. سعی میکنم بازم بهت سر بزنم.شما هم هینطور [گل] [گل] [گل] [گل] [خداحافظ]